چگونه پسرانى ورزشكار تربيت كنيم؟(براى مادران)

پسران و ورزش

1-ترس راکناربگذار؛حتی اگرخیلی کوچک وزیادی کند است،بازهم بایدبازی کند.

2-همیشه سردسته ی مشوق هایش باش وتشویقش کن.

3-برای سال های متمادی مهم نیست که درتیم،برنده می شودیانه،آنچه مهم است این است که درتیم بازی کند.

4-ازهمان نوزادی«بدوتولد»،شناکردن رابه اویادبده تانترسدوبرآب غلبه کند.

5-درمجموع،توصیه های توبرای جمع وجورومرتب کردن کفش های ورزشی اش موردتوجه اوقرارنمی گیرد.

6-بهایی که باید بابت خریدوسایل ورزشی اش بپردازی،شمارابه فکرگرفتن وام وتسهیلات وامی دارد؛این آمادگی راداشته باش.

7-درحین مسابقه،دائم به دنبال تومی گردد،جایی بنشین که بتواندتوراببید.

8-اگردوست نداری درمسابقاتش شرکت کنی،موردی ندارد،اما این نکته مهم است که چنانچه اتفاق خارق العاده وحیرت آوری افتاد،توحاضرباشی.

9-حتی عاقل ترین وآرام ترین مادرها هم دوست دارند،درخلال مسابقه،بخصوص مسابقات انتخابی جیغ بزنند.

10-روزی که ازتیم اخراج می شود،بدترین روززندگی توواوست.

11-خیلی زودمتوجه می شوی،مادرهادودسته هستند:یک دسته ازآنها،خود،مربی هستندودسته ی دیگر،آنهایی هستندکه هرگزنمی توانند به مربی پسرخوداعتمادکنند.

12-اگرآنقدربزرگ شده که می تواندبازی کند،پس به قدری بزرگ شده که بتواندتجهیزات ورزشی خودراحمل کند.

13-اومتوجه این موضوع نیست که چراصِرف آنکه کمی خون ازاورفته،شماگریه وزاری می کنی.

14-به اوبگو بازی اش عالی بوده؛حتی اگر شواهدخلاف این رامی گویند.اونیازدارداززبان شمااین مطلب رابشنود.

15-تاجایی که امکان داردورزش کردن برایش خوشایندکن،این نکته رابه پدرش هم یادآوری کن.